Posted on

BRB Tweets


I had been wondering for quite a while why Dr Babu Ram Bhattarai was not showing his presence in twitter. The prime minister had been bashed, criticized, and ridiculed in every social medium by immature youth and  journalists for too long now.

BRB’s recent decisions – such as CA dissolution, Ms Hisila Yami’s aristocracy, and his handling of Kumar Lama and Dekendra Thapa cases – had spurred a wide-scale criticism in social media. It was high time the youth friendly, technology conscious, and populist leader appear in the mass to defend himself.

And came the proletarian with the red flag – @brb_laaldhwoj. In less than a week, he has attracted more than 8,000 followers – probably the most by any prominent Nepalese personality (apart from @prabalgurung).

He is in twitter for “substance, not frivolities.” He is, apparently, not only justifying his political decisions but also gathering suggestions from the youth.
BRB

The PM does seem to have found what he has been looking for. Some optimists are feeding him with constructive suggestions. Some have even created new twitter accounts to interact with the intellectual PM. Spotting those ideas, however, in the mockery filled mention-page, must be like searching needle in the hay.

As for the public, the effort necessary to make voices heard has been reduced to nominal. We no longer need Chakka-jam, Nepal-bandh, and tire-burning ceremonies – these will continue to take place for the next decade or more though – to show our frustration. Nor do we need to telephone Hello-Sarkar program to show our concern for national and local issues.

In twitter, BRB still gets bashed and mocked. The mass, however, is slowly getting positive. It has, after all, suddenly found the chief executive among themselves. He is only a tweet away while his contemporary politicians are not.

Unfortunately, there is little meaning in all this media fuss when, as a care-taker PM, BRB’s tenure and authority are in question. To add, it would have been worthwhile if BRB was really the right person to drive the country (he is not, in my opinion. See my blog post).

If the PM wants to envision something anyway, he should envision a clean governance. If he wants to fight something, he should fight nepotism and corruption.

That said, happy tweeting Mr PM.


Related :
Is Bhattarai Nepal’s Ultimate Savior?

Posted on

महिला-हिंसा बिरुद्धमा २०१३

तस्वीर सौजन्य - हिमाल खबरपत्रिका
तस्वीर सौजन्य – हिमाल खबरपत्रिका

हिजोआज ‘महिला हिंसा’ले व्यापकता पाएको छ । भारतको नयाँ दिल्लीमा सार्वजनिक सवारी साधनमा भएको ‘दामिनी’ माथिको सामुहिक बलत्कार, नेपालको त्रिभुवन विमानस्थलभित्र भएको युवतीमाथिको लुटपाट र बलत्कार, बारा जिल्लाकी बिन्दु ठाकुरको आगो लगाई गरिएको हत्या, आदि समाचारका हेडलाइनहरूमा आएका छन् । र यस्तै समाचारहरू थपिँदै छन् ।

करिब एक वर्ष अगाडि मैले तेजाब-हिंसाबाट उत्पिडित महिलाको बारेमा सानो ब्लगपोस्ट  राखेको थिएँ । अहिले बलत्कार र हत्यासम्बन्धी घटनाहरू बढी चर्चामा आएका छन् । के महिला-हिंसा केही समय यता बढेका नै हुन् त ?

हिंसाको संख्या बढेकै हुन् या हैनन्, त्यो त सम्बन्धित संस्थाहरूका तथ्यांकले देखाउलान् । तर यो चाहिँ जरूर हो कि – मेडिया र विशेष गरी सामाजिक सञ्जालको व्यापक बिस्तार (प्रयोग)ले गर्दा यस्ता मुद्धाले प्राथमिकता र आवाज भने पाएका छन् । पहिले-पहिले यस्ता समाचारहरू मेडिया हाउसहरूको control मा हुन्थ्यो । ‘महत्त्व’का राजनैतिक घटनाका बिचमा ‘महिला-हिंसा’ले कम प्राथमिकता पाउँथे । र, त्यो बेलाका घटनाहरू घट्थे र  टर्थे (बिर्सिइन्थे) । त्यो पर्खाल बिस्तार ढल्दै छ र ‘साधारणत’ बाहिरन नआउने/नल्याइएने गरेका यस्ता मुद्दाहरू बाहिर निस्कँदै गरेका छन् ।

राजनैतिक उथल‍—पुथलका बिचमा समानता र समावेसीताका नाराहरू खुब चले । जातिका कुरा, धर्मका कुरा, वर्गका कुराले पर्याप्त ठाउँ पाए । महिला सहभागिताको बारेमा पनि कम बहस भएनन् । तर ती सबै राजनैतिक कुर्चीको वरिपरिका विषयलाई लिएर बहस भए । basic लेभलका कुराहरूमा बहस भएनन् । र यो कुरा अहिले (सामाजिक सञ्जाल र मेडियाको सहयोगले) बाहिर आउन थालेका छन् ।

हाम्रो समाज पितृसत्तात्मकताले कुहिएको छ । ऐतिहासिक र सांस्कृति रूपमा भोग्नु परेको विभेदहरूलाई यो पोस्टमा चर्चा नगरौँ । त्यसका बारेमा अनेक ग्रन्थहरू छन् । तर, हामी आफ्नै वरपर पनि देख्न सक्छौँ — घरमा, स्कूलमा, कलेजमा, र काममा हरेक ठाउँमा — स्त्रीहरू सानैदेखि महिलाहरूले सधैँ अघोषित मानसिक यातना भोगिरहेका हुन्छन् । झन सार्वजनिक स्थान, भिडभाड, र सवारी साधनहरूमा त उनीहरू पुरूषहरूको तल्लो स्तरका व्यवहारबाट पिल्सिएका हुन्छन् ।

अहिले चर्चामा आएका केसमा त अभियुक्तहरूले उचित (?) सजाय पाउलान् नै । अभियुक्तहरू ‘सोर्स-फोर्स’को ‘सदुपयोग’ गर्न खोज्लान्, पीडित र बाँकी समाजले त्यसो नहुन दबाब देलान् । हामीले उत्तर दिनुपर्ने प्रश्न त यो छ कि भविष्यमा महिलाबिरूद्धका हिंसा घटाउन के गर्ने ?

पहिलो त, कानूनको राज्य हुन पर्यो । संबिधानै नभएको देश कसरी कानूनी राज्य हुन सक्छ ? अर्को प्रश्न आउला । तर ‘महिला-हिंसा’को मुद्दा राजनैतिक विषयभन्दा अलग छ र कुनै पनि राजनैतिक दलका मुद्धाहरूसँग बाझिँदैनन् पनि । देशको यो तरल अवस्थाका बाबजुद न्याय सुनिश्चित गर्नको निमित्त प्रहरी र नागरिकको बिचमा समन्वय गर्नु सिवाय बिकल्प छैन । ‘कानूनी राज्य’ नआएसम्म सचेत समूहले पीडितको तर्फबाट दबाब दिइरहनु जरूरी छ । त्यसैले OccupyBaluwatar जस्ता movement हरूको महत्व छ ।

दोश्रो, र त्योभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो – घर र पाठशालामा बच्चाहरू (र बिशेष गरी केटाहरू) लाई नैतिक शिक्षा र आत्म-अनुशासन सिकाउने । मलाई लाग्छ नेपाल पछाडि पर्नुको सबभन्दा मूख्य कारण नै अनुशासनहिनता (जुनकुनै क्षेत्रमा पनि) हो । बिदेशमा पराईको निर्देशन पाउँदा चुँ-सम्म नगरी फटाफट काम गर्नेहरू नेपाल फर्कँदा चुरी-फूरी देखाउँछन् । घरभित्र बाघ बनेर बस्ने हाम्रो मानसिकतालाई परिवर्तन नल्याएसम्म समाजका कथिक ‘कमजोर’ वर्ग (महिला, minority, र गरीब) माथिको शोषण कम हुने सम्भावना छैन ।

केही सम्बन्धित समाचार

नयाँ वर्ष २०१३ शुरु भैसकेको छ । अन्य वर्षहरू झैँ २०१२ पनि हामी नेपालीहरूको लागि धेरै अर्थमा निरर्थक रह्यो । यो वर्षमा भने महिलाबिरूद्धको हिंसा नियन्त्रण जस्तो पवित्र (र आधारभूत) मुद्दामा केही फड्को मार्न सकियोस् – शुभकामना छ । सचेत वर्गमा अपील छ – आफ्नो ठाउँबाट सहयोग र हातेमालो गरौँ ।

जनवरी १, २०१३