Month: April 2015

गोरखा बोर्लाङ् -७ महादेवटार, घाटबेसीका दाजुभाइ दिदीबहिनीहरू,

आज बिहान भाइ हरि (ऊ हिजो सोमबारदेखि घाटबेसीमै छ) र आमाबाट घाटबेसी-महादेवटारको अवस्था बारे जानकारी पाइयो । ।

अब त सबैलाई अवगत भइसक्यो होला – कि हाम्रो गाउँका अधिकांश घर या त पुरै सोत्तर भएका छन्, या बस्न नमिल्ने गरी धरापमय बनेका छन् । भाग्यकै कुरा मान्नु पर्छ, त्यत्रो तहसनहस हुँदा पनि मानवीय क्षति भएनछ । जब कि पारि सल्यान्टारमै २० जना जतिले ज्यान गुमाएछन् । र, गाउँमा भएको ‘सुविधा’ – खानेकुरा, पानी, र महामारीको चिन्ता कम छ ।

भूइँचालो जानु अगाडिको घाटबेसी (२०६५) (तस्बीर: आफ्नै)

उत्तरी गोरखा, सिन्धुपाल्चोक, रसुवा आदिको तुलनमा हाम्रोमा भएको क्षतिलाई निकै ‘कम’ मान्नुपर्छ । त्यसैले राज्य तथा दात्रीराष्ट्रको ध्यान ती भेगमा जाने कुरा स्वभाविकै हो । हामी सभासदहरू र पूर्वप्रधानमन्त्रीहरूलाई भनसुन गर्न सक्छौं । भलै केही आश्वासन र सहयोग त आउला नै, तर त्यति उपलब्धीमूलक हुने छैन । किनभने, उनीहरूको नजरबाट हेर्दा बढ्ता महत्वपूर्ण ठाउँहरू अन्तै छन् । आखिर हामी वार्ड ६-७ लाई हेर्ने भनेको हामी नै हो । त्यसैले आजैबाट एउटा निश्चित उद्देश्य र रणनीति लिएर सबैजना गाउँले एकजुट हुन आवश्यक छ ।

प्रश्न आउँछ – अब के गर्ने ?

अबको हाम्रो सोचाइ भनेको असार-साउनको वर्षा कसरी कटाउने भन्ने हो । कसैको पनि धुरी नभएको अहिलेको परिप्रेक्षमा हामीलाई चाहिने भनेको जस्तापाता हो । कति वटा पाता चाहिन्छ, हिसाब गर्नुपर्यो । कहाँ पाइन्छ, बुझ्नु पर्यो । र कति पैसाको आवश्यक हुन्छ, इस्टमेट गर्नुपर्यो । जस्ता पाताको हिसाबकिताब गाउँमा भएका भाइबहिनीहरूलाई अनुरोध गरे आउला ।

दोश्रो कुरा, स्कूलको मर्मत हुन आउँछ । भिनाजु शिवप्रसाद ढकालले जानकारी दिएअनुसार जागेश्वर उच्च माविका भवनहरू पनि भत्किएका छन् । विद्यार्थीहरू बैशाख-जेठको घाममा बाहिर पढ्न सक्तैनन् । न त, महिनौं बिदामा बसाउन सकिन्छ । त्यसको लागि स्थानीयस्तरबाटै तत्काल के गर्न सकिन्छ, पहल गर्नुपर्छ । खर-स्याउलाका छानाहरू बनाएर भने पनि अस्थायी कटेरो बनाउनु उत्तम होला ।

तेस्रो, अन्य आवश्यक कुराहरूको विवरण पनि लिनु आवश्यक छ । जस्तै, औषधीमुलो र खानको लागि चिन्ता कम छ भने पनि केही दाजुभाइ‍-दिदीबहिनीहरूलाई तिनको आवश्यक हुन सक्छ । विवरण आएपछि कसरी सहयोग गर्न सकिन्छ छलफल हुन जरुरी छ ।

अन्त्यमा, हाम्रो आवश्यकता भनेका माथिका कुराहरू मात्र त अवश्य हैनन् । तर कम्तीमा पनि यिनको जोरजाम गर्न सके दशैंसम्म जसोतसो कटाउन सकिन्छ । र त्यसपछिको योजनाहरू बनाउँदै गर्न सकिन्छ ।

हामीले सामुहिक रुपमा देशभित्र र देशबाहिरबाट अर्थ संकलन पनि गर्न जरुरी छ । योजना र कार्वान्वयन गर्ने तरिकाहरू प्रष्ट पार्न सकियो भने दात्रीहरूलाई सहयोगको अनुरोध गर्न पनि सजिलो हुन्छ ।

हामी विदेशबाट राशि संकलन गरौं । काठमाण्डौंमा संकलन गरौं । अन्य ठाउँ र गाउँबाटै पनि संकलन गरौं । त्यसमाथि दात्रीहरूलाई पनि गुहारौं । तर व्यवस्थापनमा चाहिं आफैं नकस्सिए असारसम्ममा सामान उपलब्ध हुँदैन ।

आ-आफ्ना बिचारहरू राख्नुहोला ।

भूइँचालोपछिका केही दृष्यहरू । भरत भट्टको फेसबुक पेजबाट (ठुलो पारेर हेर्न तस्बीरमा क्लिक गर्नुहोस्):
https://www.facebook.com/bhattabharat/posts/812034642208925