जीवनअर्थ

प्रसिद्ध अमेरिकी लेखक Mark Twainले भनेका छन् – मान्छेको जीवनका सबभन्दा महत्वपूर्ण घडी दुइटा हुन्छन् – पहिलो: जन्मेको क्षण र दोश्रो: आफू जन्मेको किन भनेर थाहा भएको क्षण ।

हामी किन जन्मियौँ ? कर्तव्य के हो ? सायद हामी जिन्दगीभर यसैको उत्तरको खोजी छौं । गहिरा उत्तरहरूको जिम्मा दार्शनिकहरूको लागि नै छोडेर, विषयप्रस्थान गरौं ।

आज एउटा सरल जापानी गीत सुन्दा नेपालीमा अनुवाद गर्न मन लाग्यो । गीतको बनौट हेर्दा नेपाली गीतहरूभन्दा त्यति पृथक नलाग्दा ।

सरल शब्दहरूमा धेरै गहिरो भाव पोखिएको पाइन्छ अक्सर जापानी गीतमा । नेपालकै परिपेक्षमा भन्नुपर्दा ‘चर्चित’ ‘गहिरा’ गीतहरू statementहरू बढ्ता मात्रामा पाइन्छ । गीतकारले श्रोतालाई अर्ती दिएको जस्तै लाग्ने । जस्तै, जीवन यस्तो हो उस्तो हो, माया भनेको यस्तो हो । त्यसो भनेर आलोचना गर्न खोजिएको भने हैन है !

प्रायशः जापानी गीतका शब्दहरू प्रथम पुरुषमा लेखिएको हुन्छ र आफ्नो अनुभव जस्तो गरेर प्रस्तुत गरिएको हुन्छ । जसले गर्दा गीतकारले विषयवस्तु शतप्रतिशत बुझेको जस्तो नगरी एकदम शुक्ष्म भावहरू पोखेर श्रोताबाट ‘सहमति’ लिन सक्छन् । सायद त्यसैलाई ‘गहिरो’ र ‘मन छुने’ भन्छन् क्यारे । अनि जापानीहरूको modesty (नम्रता) पनि झल्किन्छ ।

अरूको गीत उल्था गर्ने काम साह्रै गहारो कुरा हो । विशेष गरी भाव बिग्रन जाँदा ग्लानि हुन्छ । तर एक-अर्काको भाषामा शतप्रतिशत ठ्याक्कै उल्था गर्ने शब्दहरू हुँदैन । तलको उल्थालाई नेपालीमा सरसर्ती पढ्दा केही बिग्रेको, अन्य शब्द राख्ता ठिक होला जस्तो लाग्न सक्छ । तर गीतका भाव सकेसम्म बचाउने प्रयास गरेको छु ।

शीर्षक – जीवन अर्थ (इनोची नो वाके/रियु)
शब्द, स्वर, संगीत – मासासी किदा

मैले जन्म लिई आउनुको कारण
बाबा र आमासित भेट हुनको लागि
मैले जन्म लिई आउनुको कारण
भाइ-‍बहिनीहरूसित भेट हुनको लागि
मैले जन्म लिई आउनुको कारण
साथीभाइ सबैसित भेट हुनको लागि
मैले जन्म लिई आउनुको कारण
पियारो, तिमीसित भेट हुनको लागि

वसन्त आउँदा फूल आफैँ फुलेजस्तै
शरद आउँदा पात आफैँ खसेजस्तै
सुखी हुनको निमित्त हामी सबैले जन्म लिएका हौँ
दुखको फूलहरू झरेपछि हर्षको फलहरू फले जस्तै

मैले जन्म लिई आउनुको कारण
कतैको कसैको मन दुखाएर
मैले जन्म लिई आउनुको कारण
कतैको कसैदेखि मन दुखाएर
मैले जन्म लिई आउनुको कारण
कतैको कसैबाट उद्वार भएर
मैले जन्म लिई आउनुको कारण
कतैको कसैलाई उद्वार गर्नको लागि

रात पर्दा अन्धकार आफैँ निस्पट्ट भए जस्तै
बिहानी हुँदा किरण आफैं चम्किए जस्तै
सुखी हुनको निमित्त हामी सबै बाँचिरहेका छौँ
दुखको समुद्रपारिबाट हर्ष भरिएर आए जस्तै

मैले जन्म लिई आउनुको कारण
पियारो, तिमीसित भेट हुनको लागि
मैले जन्म लिई आउनुको कारण
पियारो, तिम्रो रक्षा गर्नको लागि



Information Ethics

The #JustineSacco case today reminded me of the Information Ethics lectures I took in the graduate school.

Who is Justine Sacco anyway ? While I leave it on to you and google for her background check, it is fair to say she represents a big institution. And this fact has worked against her in today’s case.

Just before the lady boarded her flight to South Africa today, she tweeted this.

JustineSaccoTweet

That came from a senior PR executive of a company that owns Dictionary.Com, Match.Com, and many more. While she remained in bliss for the next 11 hours thousands of feet up in the sky, probably with some red wine in a business-class seat, the cyber-world below went turbulent.

She trended worldwide : #HasJustineLandedYet

TweetTrend

Ms Sacco’s tweet came, most probably, out of light humor. But not many were amused. She now has her Twitter account suspended. She has offended millions of people. And her career could be in question.

Definitely, the information you send in Facebook and Twitter does not necessarily reach the receiver the way you want it to. People are people after all – they have their own ways of interpreting your message.

A few months back, a professor of my own university found himself in disgrace after repetitively firing offensive tweets.


The professor eventually tweeted an apology. That came only in the next morning after visiting his furious bosses. Meanwhile, he did not forget to blame alcohol for his actions.


Next is a case of Mr Prakash Dahal. This is a screen capture of his Facebook statuses before and during the vote-counting of the recent election. See the contradiction. He should be thanking the lord for filling Nepalis with merciful DNAs. 🙂

Prakash-Dahal-tweets

Moral of the story : use the social media to the full. But be careful of the consequences your actions may invite. Go through your post for one last time before clicking Post/Enter/Reply buttons. You may be about to make a fool of yourself. Your reputation and career may be at risk.

In the age of social media, ethics is critical.

Picture sources :


अविरल बगिरह्यो इन्द्रावती

गत एक हप्ताभरि इन्द्रावती अविरल बगिरह्यो ।

जागीर जाँदा-फर्किंदा खगेन्द्र नेपालीको आवाजमा सोभिते, भीमे, बुढो भुमा, लालगेडी, बुढा काजी, साना काजीमा केन्द्रित माझी गाउँको कहानी सुनियो ।

रमेश विकलको ‘अविरल बग्दछ इन्द्रावती’ छुटाउनै नहुने उपन्यास रहेछ ।

पञ्चायत कालको परिवेशमा लेखिएको यो उपन्यासमा कहानी जीवन्त छ, र जीवन्त छन् यसका सबै पात्रहरू । कथा पढ्दै/सुन्दै जाँदा लाग्छ यो नेपालका चार हजार गाउँका प्रतिनिधि कहानी हो । जसमा कल्पना र नाटकीय दृश्य साह्रै न्यून छन् ।

गाउँमा निमुखा माझी-मझिनीहरू छन् । ती रोग, भोक, र अशिक्षामा पिल्सिएर गरीबीको पराकाष्टामा जीवन बिताइरहेछन् । त्यसको बिपरित बिलासी र निरंकुस गाउँका टाउकेहरू छन् जसको पहुँच केन्द्रसम्म छ । बिचमा अल्झिएका विवश मास्टर छन् जो माझीहरूलाई शिक्षाको ज्योति दिएर केही परिवर्तन गराउन चाहन्छन् । र यस्तै बिचमा छन् विपक्षी-टाउकेहरू जो गाउँको ‘सत्ता’ खोस्न चाहन्छन् ।

कथामा अविरल देखापर्छ इन्द्रावती नदी जो माझीहरूको लागि कुनै बेला जीवन दिने जननीको रुपमा देखा पर्छ भने कुनै बेला जीवीकोपार्जन गर्ने उपाय खोस्ने कठोर राक्षसको रुप लिन्छ । र प्रकृतिले पनि खडेरी र बर्षाको रुपमा घरीघरी निमुखाहरूको परिक्षा लिइरहन्छ ।

यिनै टाउके, चम्चा-टाउके, विपक्षी-टाउके, शोषित निमुखा, र इन्द्रावती नदीको बिचको सम्बन्ध सहजसँग सचित्रण भएको छ उपन्यासभरि । लाग्दछ, यो उपन्यास काठमाण्डौंको आरुबारीको घरभित्र नभई इन्द्रावती अगाडिको त्यही बस्तीमा बसेर लेखिएको हो ।

खगेन्द्र नेपालीको स्वरले यस उपन्यासलाई निकै न्याय दिएका छन्, अँझ भनुँ यसलाई साह्रै जीवन्त पारेका छन् । उनको स्वर त बीबीसीमा पनि सुनेकै हो । तर उपन्यासमा भने पत्रकारितामा नभेटिने एकतमासको न्यारेसन् भेटिन्छ ।

यो उपन्यासबाट एउटा सशक्त टेलिफिल्म बन्न सक्छ । र, उपन्यासकै दोश्रो भाग पनि लेख्न सकिन्छ जस्तो लाग्छ, किनकि कहानीको कुनै अन्त्य नभएर ‘अविरल’ बढ्ने किसिमको छ ।

पुस्तक लेखिएको तीस बर्षपछिको अहिलेको परिवेशमा पनि यसको कथा असान्दर्भिक लाग्दैन । फरक यति छ कि, तत्कालीन चम्चा-टाउकेहरू र विपक्षी-टाउकेहरू अहिले टाउके भएर निस्केका छन् । युग अनुसार जो चलेका छन् तिनले पञ्चबाट काँग्रेस, राप्रपा, कम्युनिस्ट, माओवादी आदिका रुपमा काँचुली फेर्दै टाउकेको ठाउँ लिएका छन् । तर जो पिल्सिएका थिए, ती त अँझै त्यहीं देखिन्छन् ।

अन्त्यमा, यस उपन्यासलाई Five Star दिंदै पढ्ने सुझाब दिन्छु । सामग्रीको लागि आलोकजीलाई धेरै धन्यवाद !\

WAVES etc र रमेश विकल साहित्य प्रतिष्ठानद्वारा निकालिएको 'अविरल बग्दछ इन्द्रावती'को अडियो पुस्तक
WAVES etc र रमेश विकल साहित्य प्रतिष्ठानद्वारा निकालिएको ‘अविरल बग्दछ इन्द्रावती’को अडियो पुस्तक

इति सम्वत २०७० साल मंसीर ३० गते रोज १ शुभम् ।


गाईको चरन निरमाया

गाईको चरन निरमाया, कुन देशको जन्म कहाँ हो मरण ।

जीवनमा पहिलोपटक कसैको अन्त्येष्टिमा सहभागी भएँ ।

बाइस बर्षीय युवा । आमा-बाबु, परिवार, र आफ्नो सपना बोकेर सुन्दर भविष्यको योजना । एक होनाहार जिन्दगी मिथ्यामा खेर गएको छ । त्यो पनि सात समुद्रपारिको यो बिरानो टोकियो शहरमा । आत्महत्या जस्तो दुखद अन्त्यको रुपमा ।

गोरखा सतिपीपल निबासी सुरज बस्नेतले जीवनभन्दा मृत्यु नै सहज देखेछन् । उनले मृत्युको आधा घण्टा अगाडि फेसबुकमा संकेतात्मक रूपमा यस्तो सन्देश पनि लेख्न भ्याएका रहेछन् – “जाँदैछु टाढा, धेरै टाढा, याद बोकेर; अब आउँदिन कहिले फर्केर ।”

किन यस्तो भयो ? यो रोक्न के गर्न सकिन्थ्यो ? आदि विषयमा विश्लेषण गर्नुपर्ने बेला आएको छ ।

जापानमा विशेष गरी जापानी भाषा पढ्न आएका नेपालीहरूको लागि जीवन साह्रै कष्टकर छ । नेपालबाट १०-१२ लाख खर्च गरेर आयो । आउने बित्तिकै भाषिक समस्या । काम खोज्न पर्यो । काम भेट्नको लागि ‘कमिसन’ । बल्लबल्ल भेटेको काममा पनि ‘जापानी स्ट्यान्डर्ड’को काम । दिनरात भोक-निद्रा मार्यो, त्यो स्ट्रेस त छँदैछ । नेपालको ऋण तिर्नैपर्यो, आदि आदि ।

सायद यस्तै समस्याहरू थिए जो सुरजले सहन सकेनन् ? या यो घटनापछाडि अन्य कुनै कारण थिए, त्यो त यकिन भएन । तर ती समस्याहरूको विश्लेषण गरी उचित सम्बोधन गर्नुपर्ने आवश्यकता देखिन्छ ।

हालसम्म घटेका यस्ता हत्या, आत्महत्या, हिंसाका घटनाहरू भविष्यमा नहुन् भनेर के गर्ने त ?

हुन त धेरैले नेपालीहरूको दुखको सम्बोधन नगरेको भनेर नेपाली दुतावासप्रति गुनासो गरेको सुन्न पाइन्छ । तर मेरो बिचारमा दुतावास, जो आफ्नै समस्याहरूमा विवश या निरीह छ, यस्ता कुराहरू गर्न समर्थ छैन । यस्तो गुनासो मैले सुनेको १०-१२ वर्ष भयो, तर खासै केही प्रभावकारी कदम केही चालिएको देखेको छैन । यद्यपि हरेक राजदूत र उप-नियोग प्रमूख भने भावनात्मक रूपमा सकारात्मक देखिन्छन् ।

मैले देखेको बाटो चाहिं यस्तो छ – अहिलेसम्म यहाँको नेपाली समाजमा भएका यस्ता घटनाहरू सबैलाई लिस्ट बनाएर तिनीहरूको पछाडिका समस्याहरू केलाउन पर्छ । र नागरिक समाजको तर्फबाट सम्बोधन गर्न सकिने समस्याहरू के-के छन् पहिल्याउनु पर्छ । यस्ता घटनाका जानकार ४-५ जनाको एउटा कमिटी बनाएर प्रतिवेदन बनाएको राम्रो । त्यसलाई सम्बोधन गर्नको लागि बल्ल गुहार्ने हो सम्बन्धित निकायहरूमा, जसमा पर्न सक्छन् – नेपाली राजदुतावास, जापानी प्रहरी, इमिग्रेसन, NRNA र अन्य संस्थाहरू ।

त्यसो त जापानीहरूको आत्महत्या दर सम्भवत संसारकै सबभन्दा बढी हो । यहाँ वर्षमा अक्सर ३० हजारले आफ्नो ज्यान लिने गरेको तथ्यांक छ । त्यस्तो समाजमा छिर्नु अगाडि ‘जापानी जीवन’ यस्ता विकराल पाटो पनि छ भन्ने बुझ्नु जरूरी छ ।

आज ५०-६० “जिउँदाको जन्ती मर्दाको मलामी” नेपालीहरूले भारी मनका साथ सुरजलाई बिदाइ गरे ।

मृत आत्माले चीर शान्ति पाओस् र परिवारलाई धैर्य धारण गर्न शक्ति मिलोस् ।

टोकियो
डिसम्बर १३, २०१३

आजको अन्त्यष्टिमा सहभागी नेपालीहरूका माझमा नेपाली राजदूत डा मदनकुमार भट्टराई ।
आजको अन्त्यष्टिमा सहभागी नेपालीहरूका माझमा नेपाली राजदूत डा मदनकुमार भट्टराई ।