अप्रिल ४, २०१४ । जापानमा पाइला टेकेको १४ वर्ष पुरा भएछ । यो ‘चौध वर्षे वनवास’ कस्तो भयो त ? फर्केर विश्लेषण गर्दा यसो देखियो ।
- २०००-०१ – नयाँ देश, नयाँ भाषा, नयाँ जीवन । सबै थोक नयाँ । सिकाइको एक वर्ष ।
- २००१-०२ – नयाँ ठाउँ, कलेज जीवनको शुरुवात । सिकाइको अर्को वर्ष ।
- २००२-०३ – आफ्नो मेजर बिषयका आधारभूत ज्ञान शुरु गरेको एक वर्ष ।
- २००३-०४ – जापानी भाषा र कलेज जीवन बानी परेर केही शान्त बनेको एक वर्ष ।
- २००४-०५ – अनुसन्धानको निमित्त प्रयोगशाला (research lab) मा दिनहरू बितेको वर्ष । BEडिग्री हात परेको वर्ष ।
- २००५-०६ – पेपरहरू लेखेर जाग्राम रातहरू कटेको वर्ष ।
- २००६-०७ – पेपर प्रेजेन्ट गर्दै हिंडेको, दिनभरि YouTube हेरेको, NESAJको उथलपुथलमा सहभागी भएको, जागीर मिलेको वर्ष । MS degree हात परेको वर्ष ।
- २००७-०८ – जागीरे जीवनको शुरुवात । सिक्दा-सिक्दै, बुझ्दा-बुझ्दै, नबुझ्दा-नबुझ्दै बितेको वर्ष ।
- २००८-०९ – पहिलोपटक आफैंले प्रोजेक्टहरू गरेको । टेन्सन् र असफलताको सामना गर्दै, पढ्दै-पर्दै बढेको वर्ष ।
- २००९-१० – सिनियरसँग मिलेर निकै असजिला र गाह्रा प्रोजेक्टहरू ‘सजिलै’ गर्दै जाने तरिका सिकेको वर्ष ।
- २०१०-११ – ठुला, असजिला, गाह्रा प्रोजेक्ट आफैं गर्दै गरेको वर्ष ।
- २०११-१२ – जुनियर र अन्यलाई सिकाउँदै आफैं पनि बढेको एक वर्ष ।
- २०१२-१३ – सिकाउँदै, सिक्दै टिम अँझ सशक्त बनेको वर्ष ।
- २०१३-१४ – नयाँ र झनै गहारो वातावरणको वावजुद सबैजना मिलेर प्रोजेक्ट फत्ते गरेको वर्ष । फर्केर हेर्दा सिनियर भइसकिएछ कि क्या हो ? जस्तो लागेको वर्ष ।
एक मुस्ठमा भन्नुपर्दा यो चौध वर्ष सिक्नु र सिकाउनुको चौध वर्ष रहे । र प्रत्येक वर्ष सन्तुष्टिका वर्ष रहे । प्रत्येक वर्ष नयाँ सिँढी चढेको जस्तो ।
यस्तो मौका दिने जापान सरकार र जापानी जनतालाई धन्यवाद नदिइरहन सकिन ।